برایش نوشتم با خودش فیلم بیاورد. نوشتم «از اون خونآشامیا نباشه، تخیلی نمیخوام». پوزخند فرستاد و گفت «خونآشام که تخیل نیست. مگه اخبارو نمیبینی؟»

از یک طرف خانهات را ارتش دشمن اشغال کرده باشد و از طرف دیگر، شایعۀ مرگ سربازی که خیلی دوستش داشتی، در شهر بپیچد.

شبیه چهارپایی که اجازه نمیدهد چیزی حواسش را از بوی علف تازه پرت کند؛ حتی قطرههای خون رفیقش لابهلای علفزار.

با اینکه میدانستم گولم میزند، آنقدر مهربان و قشنگ بود، آنقدر برق چشمهاش را دوست داشتم که وقتی گفت «اگه خوب غذا بخوری و خوب بخوابی، از فردا میتونی بری پی کارت» حرفش را باور کردم.

حتی تکههای خالی و خشک نان را هم از پرزهای زبانمان بیرون کشیدند و تو فقط تماشا کردی.

داشتم از ترس میمردم و هیچ اسمی به ذهنم نمیآمد که شمارهاش را بگیرم و خواهش کنم بیاید پیشم. همۀ اسمهایی که ممکن بود به ذهنم بیایند، از ترس مرده بودند.